IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 On a winter's day.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Samuel

avatar

Aantal berichten : 21
Registratiedatum : 28-12-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : wααr мe нυιѕ wooɴт.

Karakter
Naam:: Samuel Kendrick
Leeftijd:: 19 Jaar
Soort:: Weerhond

BerichtOnderwerp: On a winter's day.   ma dec 30, 2013 10:27 am


I remember the things that most people forget.



Samuel


Het sneeuwde, en ik stond tot in me enkels in de sneeuw. De kou drong door tot diep in me sokken, die uiteindelijk geen warmte boden. Mijn ogen gleden over de besneeuwde daken, voordat ik de deur opende naar de stallen. Een warmte kwam me tegemoet, die ik maar al te veel waardeerde. Snel sloot ik de staldeur weer achter me, en liep het pad op. Het was vroeg dus ik was alleen. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn, met de paarden. Met mijn paard. Het was iets waarmee ik was opgegroeid, net als mijn vader. Die op een paard geboren was, maar er ook op gestorven is. Het was iets waar ik niet graag aan terug dacht. Ik had als het ware het werk van me vader overgenomen, ik kreeg redelijk betaald, en had een eigen huisje naast de stal. Ik moest dan wel de huur betalen, maar goed. Mijn ogen gingen langs de boxen, om te kijken of alle dieren goed en wel de nacht waren door gekomen. Het had flink gestormd afgelopen nacht. Alles leek oke. Als een soort automatisme beende ik door de stal, gaf alles eten en deed bij sommige paarden een deken om. Nadat alles eten had liep in naar de stal van Corr, mijn paard wachtend in zijn stal. Hij had zijn eten al op, en zijn hoofd hing nu buiten te stal deur. Afwachtend en hopend of we wat gingen doen vandaag. ’Vandaag niet maatje’ Sprak ik hem toe, waarna ik met mijn vlakke hand over zijn hoofd ging. Het leek alsof hij het begreep, want hij slaakte een soort uitheemse zucht en liet daarbij zijn oren wat hangen. Er kwamen klanten vandaag, en het was aan mij om ze te begeleiden met het vinden van het juiste paard. De stal waar ik werkte trainde in quarter paarden, die vaak werden gebruikt voor recreatie of western. Meestal het eerste. Ik hielt van mijn werk, het trainen van paarden. Ik had voor de rest weinig anders. Achter me voelde ik een natte neus in me knieholte. Ik draaide me om en begroette Finn, een slanke Border Collie. Half soortgenoot, grotendeels mijn huisdier. Mijn aandacht ging weer naar mijn werk toen ik wat paarden onrustig hoorde hinniken. Het handige aan met dieren werken was dat ze het altijd aangaven wanneer het tijd was om iets te ondernemen. Ik opende een grote deur die leidde naar de weides. Een kou kwam naarbinnen, maar ik negeerde hem. Ik halsterde het grootste gedeelte van de stal, en nam per 3 tal paarden mee naar de wei waar ik ze losliet. Ik liet Corr, en een 5 tal paarden binnen staan. De paarden die als eerste verkocht konden worden, ik had ze klaar getraint zodat ze veilig naar een nieuwe baas konden. En met Corr zou ik misschien als er tijd was nog een eindje gaan rijden. Voor nu was het wat stallen uitmesten, en wachten op de kopers. [/b]
|| W O R D S: 495

_________________
talk ᴅᴏɢ to me.


Laatst aangepast door Samuel op za jan 04, 2014 5:29 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olimpia

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 29-12-13

Karakter
Naam:: Olimpia Venefice
Leeftijd:: 20 jaar
Soort:: Mens

BerichtOnderwerp: Re: On a winter's day.   ma dec 30, 2013 10:54 am

Olimpia Venefice
Een boerderij, serieus? Waarom had ze überhaupt ingestemd met dit stomme idee? 'Ontmoet me bij de boerderij, vanaf daar weet ik wel een plekje voor ons twee te vinden,' had de onwijs knappe jongen haar verteld als afsluiting van een gesprek dat ze in een café hadden gevoerd. Het toeval had de twee bij elkaar gebracht, en het lot zou ervoor zorgen dat ze dichter bij elkaar zouden worden gebracht. Althans, als het aan haar hysterisch enthousiaste vriendin lag. Op dit moment kon Olimpia zich om haar eigen stomme, hysterische enthousiasme wel vervloeken. 'Ja, leuk idee!' had ze - volkomen in trance door de helblauwe ogen - geroepen. Nu we drie dagen verder waren en het moment daar was, moest Olimpia moeite doen om in haar zwarte Range Rover te stappen en richting de boerderij te rijden. De nadelen wogen zwaar op tegen de voordelen - paarden, blegh, modder, jakkes, stank, oh hell no! - maar haar vriendin had haar beloofd dat het de moeite waard zou zijn. Ja dag.

Eenmaal op bestemming aangekomen sloeg ze de deur van haar auto met veel geweld dicht en het eerste wat haar opviel was de verschrikkelijke geur die haar neus binnendrong. Hopelijk was dat 'geheime plekje' ergens ver van die stank verwijderd, anders was ze vanochtend voor niets in een kruidenbad gestapt. Het tweede wat haar opviel, was dat het in de anderhalf uur tijd dat ze erover had gedaan om hier te komen, was gaan sneeuwen, wat haar meteen aan het rillen maakte. Met de snelheid die alleen getrainde vrouwen zoals zij konden bezitten, nam Olimpia haar omgeving in zich op, stak haar neus in de lucht en liep richting een wit besneeuwd hek waarachter een stel paarden zojuist was vrijgelaten. In de verte zag ze de gestalte van een persoon die een stal in en uit liep. Ze kneep haar ogen samen, was het hem? Toen ze hier niet achter kon komen, vervloekte ze hardop dit verdomde kutweer. En nu dan? Moest ze naar dat persoon schreeuwen? 'Hey schatje, ik sta hier te verkleumen, neem je me mee naar je plekje?' Straks was het hem niet. Ach, Olimpia kende geen schaamte. "Hé, jij daar!" riep ze zo hard ze kon, terwijl ze haar in echt lederen handschoenen gestoken hand opstak. Ze deed een paar stappen naar voren, waarbij de puntige hakken van haar zwarte laarzen - die misschien iets té waren om op een boerderij te dragen, wat ze overigens niet minder mooi (en prijzig) maakten - genadeloos werden opgeslokt door het witte tapijt onder zich. "Hállo?" schreeuwde ze, toen ze geen antwoord kreeg. Verdomme zeg, kon hij niet zien dat ze een soort van hulp nodig had? Ze had het koud, ze had een date die veel te laat was - later dan de vijftien minuten die zij expres te laat was gekomen -, en bevond zich bovendien in een onprettige omgeving. Deze jongen - voor zover ze het aan de lichaamsvormen kon zien - kon haar vast wel de bar van dit 'pittoreske' boerderijtje laten zien.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Samuel

avatar

Aantal berichten : 21
Registratiedatum : 28-12-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : wααr мe нυιѕ wooɴт.

Karakter
Naam:: Samuel Kendrick
Leeftijd:: 19 Jaar
Soort:: Weerhond

BerichtOnderwerp: Re: On a winter's day.   za jan 04, 2014 5:28 am


I remember the things that most people forget.



Samuel


Ik focuste me in alles wat op mijn werk gericht was. Het was nog aan de vroege kant, dus eigenlijk had ik nog alle tijd. Maar zo voelde het niet. Het voelde alsof ik nog maar zo weinig tijd had, eigenlijk mijn hele leven was dat zo geweest. Mijn ogen gleden door de stallen, in een rap tempo had ik alles klaargemaakt. Ik was net klaar met het stalpad te vegen, en alles zag er spik en span uit. Deze keer rustig liep in naar een zij pad van de stal, waar ik uit een kast twee borstels haalde. Ik vond mijn weg terug naar de gang, en eindigde voor de stal van Corr. Met mijn vlakke hand gleed ik over zijn neus, waarna ik de staldeur opende. Met 1 stap stond ik in de stal, Corr was rustig en gespannen tegelijk. Ik voelde de druk die tussen ons spande, hij voelde dat we vandaag naar buiten zouden gaan. Maar hij wist ook dat dat nog lang niet was. De staldeur stond helemaal open, Corr kon makkelijk de stal uitlopen. Maar dat deed hij niet. Waar Corr ook was, hij bleef altijd bij mij. Ik vertrouwde hem dan ook volledig. Ik pakte een borstel, en legde de andere op zijn kont neer. De borstel maakte zijn vacht glanzend en schoon, wat ie eigenlijk al was. Maar het zorgde voor een soort vertrouwen, een binding- sessie. Ik stopte met borstel toen ik geluid hoorde op het erf. Plots was ik alert. Of de klanten waren vroeg, of er was een vreemdeling. Want ik werkte alleen vandaag, en mijn baas was weg voor zaken. Ik stapte de stal uit, en sloot de deur waarna ik de borstel voor de staldeur neer legde en nieuwsgierig ging kijken wie daar was. Ik opende de stal deur, en zag daar tot mijn verbazing een vrouw staan. Zenuwen sloegen over, maar ik bleef rustig en neutraal. Ik lachte vriendelijk, ’Kan ik je ergens mee helpen?’ Mijn stem aardig. Terwijl mijn blik ongemerkt over haar heen gleed, ze zag er uit als iemand die van ver kwam en hier absoluut niet thuis hoorde. [/b]
|| W O R D S: 359

_________________
talk ᴅᴏɢ to me.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olimpia

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 29-12-13

Karakter
Naam:: Olimpia Venefice
Leeftijd:: 20 jaar
Soort:: Mens

BerichtOnderwerp: Re: On a winter's day.   zo jan 05, 2014 4:57 am

Olimpia Venefice
Oh, fijn. Eindelijk een reactie. De jongen – nu ze zijn stem had gehoord, was ze er zeker van – vroeg haar of hij haar kon helpen. Uh, ja, was dat nog niet duidelijk dan? Het liefst had ze hem afgesnauwd, maar eigenlijk was het wel fijn dat ze al haar frustraties kon uiten tegen iemand anders in plaats van dat constante gezeur in haar hoofd. "Fijn dat je het vraagt," besloot ze van wal te steken. Olimpia deed nog een paar stappen naar voren, wat er waarschijnlijk uitzag alsof een hertje over het ijs probeerde te lopen. "Om te beginnen ben ik volgens mij gedumpt door mijn date, nog voor we ook maar iets gedaan hebben," zuchtte ze, terwijl ze om zich heen keek om expres zijn blik te vermijden. "Hij heeft me naar dit stinkhok - no offence, maar het stinkt hier echt - gelokt om me te laten verkleumen, de zak. Heb ik me verdomme ook nog uren op zitten maken, want jezus, wat zit er een ellenlange voorbereiding aan zo'n stomme date!" Ze balde haar handen tot vuisten. Al dat werk voor niets, en het ergste was dat hij gewoon niet op was komen dagen. "Je kunt me helpen door mijn date te vinden of door me een grote kop warme chocolademelk te brengen," eindigde ze. Uiteindelijk keek ze hem aan. Zijn blauwe ogen ontnamen haar even van haar adem, maar verder liet ze haar ogen onbeschaamd en keihard jurerend over zijn lichaam glijden. het was wel duidelijk dat hij hier helemaal thuishoorde. "Dus..." Ze trok één geëpileerde wenkbrauw op en keek hem vragend aan. Opnieuw trok een rilling over haar ruggengraat. Waarschijnlijk was dit de verschrikkelijkste dag van haar leven.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Samuel

avatar

Aantal berichten : 21
Registratiedatum : 28-12-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : wααr мe нυιѕ wooɴт.

Karakter
Naam:: Samuel Kendrick
Leeftijd:: 19 Jaar
Soort:: Weerhond

BerichtOnderwerp: Re: On a winter's day.   ma jan 06, 2014 6:24 am


I remember the things that most people forget.



Samuel



Het was moeilijk in te pijlen wat ze van de situatie vond. Samuel had altijd al een goed gevoel voor mensen inschatten. Maar bij haar wist hij het niet zeker. Zijn ogen vormde spleetjes, maar toch was zijn uitdrukking vriendelijk. ’Fijn dat je het vraagt’ Hij lachte mager, en knikte kort. Hij was eigenlijk alleen maar benieuwd wat ze hier deed. En het liefst had hij eigenlijk dat zo alleen iets kwam vragen, en daarna weer weg zou gaan. Hij werd zenuwachtig van haar, een naar gevoel, dat hij eigenlijk altijd bij meisjes kreeg. Alsof ze dingen van hem verwachtte die hij liever niet deed. Met name het persoon dat nu voor hem stond, haar kleding gaf duidelijk aan dat ze niet de armste was. Toen zijn blik achter haar gleed naar een enorme auto, wist hij het zeker. In tegen stelling tot hem, hij moest het doen met een klein beetje geld om zijn eigen voedsel te kopen. Dan had hij het nog makkelijk met dat het voer van dieren betaald werd, en dat de huur niet heel veel was. Maar dan kreeg hij ook niet veel betaald, voor het harde werk wat hij deed. Zijn aandacht ging weer naar de vreemdeling, af en toe was hij echt een dromer. Ze zette een stap naar voren, en Samuel automatisch 1 naar achter.  ’Om te beginnen ben ik volgens mij gedumpt door mijn date, nog voor we ook maar iets gedaan hebben,’ Samuel luisterde. Maar zij niks, er viel niks op te zeggen. Hij knikte enkel al teken dat hij luisterde. Zijn blik bleef op de hare gericht, hij wist dat zijn ogen mensen zenuwachtig maakte. ’Hij heeft me naar dit stinkhok - no offence, maar het stinkt hier echt - gelokt om me te laten verkleumen, de zak. Heb ik me verdomme ook nog uren op zitten maken, want jezus,’ Samuel trok ligt een wenkbrauw op. Zei ze nou dat het hier stonk? Samuel zelf vond het hier altijd heerlijk ruiken, vertrouwd naar hooi en bossen. Samuel zij niks, hij zij nou eenmaal niet zo wil. Zijn ogen gaven antwoord. Het interesseerde hem eigenlijk niet zoveel, wat de rede ook was dat ze hier was. Ze hoorde hier niet. ’Je kunt me helpen door mijn date te vinden of door me een grote kop warme chocolademelk te brengen’ Oke, dit wou hij dus vermijden. Wat onzeker keek hij om zich heen. En te laat zag hij dat Finn naar buiten glipte en het meisje besprong met zijn modderige poten. Samuel kon alleen maar spijtig toe kijken. Honden waren zogenaamd uitgestorven, Samuel trok Finn terug aan zijn halsband. ’Sorry… Misschien is het beter als je..’ Plots bedacht hij zich. Ze mocht best binnenkomen. Hij kon niet altijd weglopen voor dingen waar hij nerveus van werd. Hij lachte vriendelijk. En zag haar blik over hem heenglijden, hij voelde zich afgekeurd. ’Dus..’ Samuel zuchtte stilletjes. Waar begon hij aan.  ’Is koffie ook goed?’ Hij opende de deur verder zodat ze naar binnen kon stappen. En rijkte met zijn hand een welkoms gebaar.[/b]
NOTE: Hij vorm schrijft toch beter XD || W O R D S: 529

_________________
talk ᴅᴏɢ to me.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olimpia

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 29-12-13

Karakter
Naam:: Olimpia Venefice
Leeftijd:: 20 jaar
Soort:: Mens

BerichtOnderwerp: Re: On a winter's day.   wo jan 08, 2014 10:08 am

Olimpia Venefice
De jongen voor haar was erg stil en deed niet bepaald de moeite om zich met haar monoloog te bemoeien. Toch had Olimpia het idee dat hij naar haar luisterde - niet dat dat veel uitmaakte, ze zou haar verhaal hoe dan ook doen. Wel was duidelijk dat hij niet gewend was aan gezelschap in de vorm van een mens, of misschien lag het aan haar uiterlijk. Olimpia wist dat ze zich niet bepaald kleedde zoals een gemiddelde inwoner. Dat was juist haar troef. Met haar uiterlijk trok ze over het algemeen de juiste mensen aan - mensen die gezellig waren, en dus niet van die stille, hopeloze zielen - en weerde de juiste mensen af - zoals diegene voor haar.

Nadat ze haar woordje had gedaan, wachtte ze min of meer geduldig op een reactie, die uitbleef. Enkel het geluid van een krakende deur gevolgd door een herkenbaar getik vulden de vochtige lucht. Wat daarna gebeurde, had ze niet aan kunnen zien komen. Plots werd ze aangevallen door een of ander harig beest waarvan ze wist dat ze niet mocht weten wat het was, ook al was dit een verloren zaak. Door het plotselinge gewicht verloor Olimpia haar evenwicht en belandde ze op de zowel besneeuwde als modderige ondergrond. "Shit!" riep ze uit. Even bleef ze liggen, in afwachting tot de boeren knecht haar overeind zou helpen, wat tot haar verbazing niet gebeurde. Onhandig krabbelde ze eigenhandig overeind en nam de schade op. De modder had haar handschoenen en laarzen besmeurd, maar ook haar jas was niet ongedeerd gebleven. Shit. Gelukkig had haar broek het overleefd. Verward maar tegelijkertijd kwaad staarde ze de jongen aan. Deze reageerde stamelend: "Sorry… Misschien is het beter als je..." "De bon voor de stomerij naar jou stuurt? Prima idee van je," snauwde ze hem toe, terwijl ze probeerde een moddervlek uit haar jas te poetsen. De paardenjongen leek een moment van realisatie te krijgen en glimlachte vriendelijk. Daarna vroeg hij, bij wijze van uitnodiging, of koffie ook goed was, en opende vervolgens de deur zodat ze eindelijk naar binnen kon. Nou verdomme, dat werd wel eens tijd! "Nee, nee," reageerde ze snel, en ze liep zonder hem aan te kijken naar binnen en trok haar jas uit. "Ik drink geen koffie, gek. Zet maar water op of zoiets." Olimpia hield haar jas in haar uitgestoken hand zodat de jongen hem kon aannemen, zoals ze gewend was.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: On a winter's day.   

Terug naar boven Go down
 
On a winter's day.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» { winter . strikes . again }
» {Winter Gifts}
» Esmerald Snow//Winter
» Cold winter, warm heart.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Buiten de stad :: De boerderijen-
Ga naar: